Glyfadaland.....

  Διαπιστώνοντας πως το πρώτο μέρος που έχω δημοσιεύσει εδώ και πολύ καιρό είναι ελλιπές και αφού μου έφερε το Facebook τον ορυμαγδό δημοσιεύσεων του 2014 αποφάσισα να εμπλουτίσω το Glyfada’s land ανάγνωσμα με ακόμα πιο νέες (6 χρόνια πριν) δημοσιεύσεις.

 7 Αυγούστου 2014

Ήρθα στην παραλία με νιτσεράδα και ομπρέλα βροχής και κανένας δεν με κοίταξε περίεργα , θεωρήθηκε απόλυτα λογική κίνηση.

7 Αυγούστου 2014

Το χειρότερο  με αυτόν τον τρελόκαιρο είναι ότι σου δημιουργεί την ψευδαίσθηση πως σε λίγες ημέρες θα πάρεις το δώρο των Χριστουγέννων.

7 Αυγούστου 2014

Η διαφορά της θερμοκρασίας όταν βγαίνεις από την θάλασσα στην παραλία περιγράφεται επακριβώς από τον λογοτεχνικό τίτλο « το καλοκαίρι που χάθηκε μέσα στον χειμώνα», από τις εκδόσεις «ο κακός μας ο καιρός».

7 Αυγούστου 2014

Αυτή την στιγμή στην παραλία βρισκόμαστε γύρω στα 30 άτομα (βορειοΕυρωπαίοι κυρίως), πολλά περιστέρια και έτσι όπως είναι ο ουρανός ο dj γλυκοκοιτάζει την πιθανότητα να μας παίξει το “last Christmas I gave you my heart”…από κάποια αντίστοιχη ημέρα πρέπει να εμπνεύστηκε ο Βούλγαρης τις «ήσυχες μέρες του Αυγούστου» πάντως.

7 Αυγούστου 2014

Αχ επιτέλους…απόκτησα βαθύ φυσικό μαύρισμα….συννέφιασε !!!!

7 Αυγούστου 2014

Παιδιά μισό λεπτό, γιατί η Lara Croft στην μπροστινή ξαπλώστρα αποφάσισε να αλλάξει το μαγιό της…. Αν δεν με ξανακούσετε ξέρετε ποια είναι υπεύθυνη για το εγκεφαλικό επεισόδιο….συμπτωματικά πάντως ο DJ όσο αλλάζει το μαγιό της η Lara μας έβαλε να ακούσουμε το “How Bizarre” …καταλαβαίνετε το λογοπαίγνιο φαντάζομαι….

7 Αυγούστου 2014

Αν ο καιρός είχε Facebook status σήμερα θα έπρεπε να έλεγε “it’s complicated”…

7 Αυγούστου 2014

Στην παραλία εμφανίστηκε κοπέλα από την Ταϊλάνδη που προσφέρει μασάζ… λίγο ο καιρός  λίγο η πολυεθνική σύνθεση των λουόμενων, παραλίγο  να πιστέψω ότι είμαι ξανά στο Πουκέ… τόσο κοντά στην ευτυχία….

7 Αυγούστου 2014    

«Ο ουρανός είναι τόσο  μαύρος που αν σκάσει πίσω από το βουνό και το τέρας της αποκάλυψης δεν θα αιφνιδιαστώ… πάω σπίτι πλέον θα σας περιγράψω τη νεροποντή αν την συναντήσω…

2013

Αυτό το καλοκαίρι στην αρχή δεν ξεκίνησε με καλές προοπτικές και η πορεία του φαινόταν  να έχει διαμορφωθεί πριν καν φτάσει στη μέση….

Όμως….. αυτό που δεν είχα υπολογίσει ήταν το overload του (και καλά) εγκέφαλού μου που με έστειλε με συνοπτικές διαδικασίες στην παραλία για το πιο μεγάλο και όμορφο καλοκαίρι των τελευταίων χρόνων…. Ένα καλοκαίρι που χαρακτηρίστηκε από απόλυτη τεμπελιά και ολική επικοινωνία. Και το τελευταίο ήταν και το πιο συναρπαστικό κομμάτι όλης της εμπειρίας.

Στην εμπειρία αυτή συνετέλεσαν τόσο οι φυσικές ομορφιές του τόπου μας (ξανθές, μελαχρινές, καστανές, όλα τα σφάζω όλα τα μαχαιρώνω…) όσο και οι τιμημένες συντρόφισσες της Ρωσικής επικράτειας (κυρίως) , συνεπικουρούμενες από άλλες Ευρωπαϊκές καλλονές(Γαλλίδες, Ιταλίδες κ.α) που φέτος είχαν κατακλύσει την παραλία.

Επιπροσθέτως ο εμπλουτισμός το ουρανίου (σώματος) της Νέας Ελληνίδας μανούλας που την αναβάθμισε αυτόματα από απλή μάνα σε (Milo) Manara βοήθησε πολύ την όλη διαδικασία. Και για όσους δεν καταλαβαίνουν την περιγραφόμενη αναβάθμιση συνιστώ ταχέως μια αναζήτηση στο Google των comics Milo Manara για ενημέρωση.

Βασανιζόμενος σε αυτές τις αντίξοες συνθήκες που περιγράφω,  βρισκόμουν καθημερινά να ατενίζω:

·         τα ακαταμάχητα υψίπεδα της θωρακικής περιοχής (top για τους αμύητους)  των κοριτσιών  που ξεδιπλώνονταν ολούθε σε κάθε επέλαση τους

και να καταβάλλω μια:

·         διαρκή και επίμονη προσπάθεια να ανακαλύψω που εξαφανίζονται εκείνα τα απειροελάχιστα κομμάτια υφάσματος που ασφυκτιούσαν σφηνωμένα ανάμεσα σε ημισφαίρια της μείζονος ή ελάσσονος περιφέρειας των κοριτσιών που περνούσαν μπροστά μου (όπως κοιτάς από πίσω για όσους δεν το κατάλαβαν)….

Και έτσι κατέληξα στο συμπέρασμα πως ως λαός έχουμε βελτιωθεί…  μιλάμε για φιλοσοφικό στοχασμό όχι αστεία.

Συνδυάζοντας τέλος την οξεία παρατήρηση και την ακατάσχετη τάση μου να σχολιάζω με την δυνατότητα διαρκούς επαφής με τους φίλους, μου δόθηκε η ευκαιρία να αναβαθμίσω το επίπεδο σχολιασμού μου από local (μιλάω μόνος μου ο τρελάρας)   σε universal (ρε είμαστε ολόκληρο κοπάδι δεν είμαι μόνος).

Στο πλαίσιο αυτό και για όσους ζητήσανε (ναι υπήρξανε και τέτοιες περιπτώσεις) να δημοσιεύσω τα «απομνημονεύματα ενός καμένου βούρλου»  θα κάνω μια μικρή ανασκόπηση που θα την ονομάσω….

Έτσι  πέρασ(ε)α φέτος το καλοκαίρι

First day on the beach: 7/8… “the eagle has landed”      

7 Αυγούστου από κινητό

Γυναικεία κορμιά στην παραλία... ο αιώνιος παράδεισος των αισθήσεων και των παραισθήσεων...

7 Αυγούστου από κινητό

Περνάει η άλλη από μπροστά μου για να μπει στη θάλασσα και είμαι έτοιμος να της πω "συγγνώμη κοπελιά έχει σφηνωθεί ένα κομμάτι ύφασμα ανάμεσα στους γλουτιαίους σου.... μισό λεπτό να στο αφαιρέσω"

7 Αυγούστου από κινητό

That awkward moment. .. Έχει έρθει στη παραλία ζευγαρι με ένα φίλο τους. Η κοπέλα φορά δύο τσιροτα για πάνω μέρος του μαγιό και ένα κορδόνι από κάτω. Ο κακομοίρης ο φίλος τους κάνει αγώνα να κρατήσει το βλέμμα του στο ύψος του προσώπου της κοπέλας. ..

Day 2:  8/8… “the big chill”

8 Αυγούστου από κινητό

True story : δυο χυμώδεις ξανθιές έρχονται στην παραλία. Μετά από ώρα αρχίζουν να αλειφουν η μία την αλλη με ιδιαίτερη σπουδή σε επίμαχα σημεία στην ... πισω πλευρά του φεγγαριού. ... στις ταινιες ρεαλιστικού κινηματογράφου αυτη η σκηνή 11 στις 10 φορές έχει πολύ συγκεκριμένη κατάληξη. .. Τώρα απλά συνέχισαν την ηλιοθεραπεία. .. Μετά σου λένε η τεχνη αντιγράφει τη ζωη.. ουδεν ψευδέστερον...

8 Αυγούστου από κινητό

Η εκτίμηση μου στα κορίτσια που φοράνε λευκά μαγιό αναβαθμίζεται κάθε φορά που βγαίνουν από τη θάλασσα. ...

8 Αυγούστου από κινητό

Η άλλη έχει χτυπήσει τατουάζ με το ονομά της πανω απο τον πισινό της...δεν θέλω να υποθέσω τους λόγους που την οδήγησαν σε μια τέτοια απόφαση….τύπου:” πως είπαμε τ ονοματάκι σου ?"

Day 3:  9/8… “Houston, we have a problem”

9 Αυγούστου από κινητό

Καλημέρα σας από την παραλία. Day 3: μετά την χθεσινη ελλειπέστατη φροντίδα με αντηλιακό που ειχε σαν αποτέλεσμα να κυκλοφορώ ως "Φωτόπουλο κοκκινιστό" ξεκινάμε με τα βασικά προς αποφυγή προβλημάτων. Σήμερα έχουμε και τις πρώτες αποδείξεις της κρίσης αφου εθεάθησαν κορίτσια που δεν είχαν λεφτά να αγοράσουν το πάνω μέρος του μαγιό. .. ευτυχώς! !!

9 Αυγούστου από κινητό

Με τόσο γυμνο στήθος στην παραλία η μόνη φράση που μου έρχεται στο μυαλό είναι:"got milk ?"

9 Αυγούστου από κινητό

Φυσάει τόσο πολύ που είχα ξεχάσει ενα περιοδικό στο μπαλκόνι μου και πριν λίγο έφτασε στα χέρια μου με την τελευταία ριπή του αέρα. ..airborne magazine η φάση.

Day 7:  13/8… “white thin line”

13 Αυγούστου από κινητό

Ο χαμαιλεων της Γλυφάδας. . Ξεκίνησα λευκος, μετά από δύο ημέρες είχα πάρει χρώμα βουργουνδι.... στη συνέχεια έπαιξα με τις πενήντα αποχρώσεις του γκρι προς μαύρο. .. ασπρισα ξανά !!!!!! Και από εχτές έχω καταλήξει στο κόκκινο της Ferrari. ...

13 Αυγούστου από κινητό

Παρατηρώντας ορισμένες μητέρες στην παραλία ένα έχω να πω...."ώρε (Milo) Manara μου "....

13 Αυγούστου από κινητό

To brazilian το σωστό. ... το πρόστυχο. ... το άσπρο. ... μολις πέρασε από μπροστά μου.....προβλέπω η θάλασσα να γεμίζει λούτσους.....

Day 10:  16/8… “Δεν γ….. που δεν γ……., δεν πας για ψάρεμα? ”

16 Αυγούστου από κινητό

Τύπος δίπλα μου ( με αρκουδοπουλόβερ με φυσικη τρίχα που τη μεγαλώνει από μικρό παιδί ) έχει έρθει με υποψήφιο γκομενάκι .... Εδώ και περίπου μία ώρα της αναλύει τις τεχνικές ψαρέματος και πως πιάνει σφυριδάκια και σαργούς. .. αναρωτιέμαι αν το πηγαίνει σιγα σιγα να της δείξει πως πιάνονται οι λουτσοι .....

16 Αυγούστου από κινητό

... αυτηκοος μάρτυρας : " είχα μία γκόμενα στο Λουτράκι που ήξερε που ειχε καλά λουκούμια και όποτε πηγαίνω εκει αγοράζω ...." .... πειτε μου τι να πρωτοθαυμάσω από αυτή την δήλωση. ... δεν μπορεί κάποιος τους βάζει δίπλα μου αυτούς τους τύπους. Αποκλείεται να τους βρίσκω τυχαία. ... Δεν διευκρίνισα ότι το σχόλιο ανήκει στον ψαρά που προανέφερα και ο οποίος μόλις αποχώρησε με την ζαργάνα του. ...

 “last days of summer ”

15 Σεπτεμβρίου από κινητό

Σήμερα στην παραλία βλέπουμε σε συνεχόμενη επανάληψη το έργο " ο τελευταίος πειρασμός "...

15 Σεπτεμβρίου από κινητό

η κατάσταση στην παραλία περιγράφεται ως εξής…..  

http://www.youtube.com/watch?v=ktOBg3iMb1o&feature=share

Happy smiling day......

Ένα ευγενικό σταμάτημα σε μια στροφή για να περάσει ένα κορίτσι, ήταν αρκετό για να μου φτιάξει μια όμορφη ημέρα. Ένα χαμόγελο από την άγνωστη ευγενική κυρία και η αποδοχή της καλημέρας που της είπα με νέο χαμόγελο με αντίστοιχη ευχή μου ξεκίνησαν την ημέρα τόσο όμορφα ...

Μια ημέρα που ξεκίνησε με χαμόγελο και στην πορεία έφερε και άλλες καλές κουβέντες κι άλλα χαμόγελα είναι πραγματικά αξιομνημόνευτη.

Για όλα φταίει το καλοκαίρι τελικά. Η απόδειξη πως αν δεχτείς πως ότι έχεις είναι σημαντικό και πρέπει να παλέψεις να το βελτιώσεις τα πράγματα παίρνουν απρόβλεπτα θετική τροπή.

Τώρα όλα αυτά τα θετικά και χαζοχαρούμενα τα έχω διαβάσει κι εγώ από άλλους, έχω κουνήσει απαξιωτικά  το κεφάλι μου, έχω αλλάξει σελίδα τρέχοντας αλλά ήρθε η ώρα να αναφέρω πως η θετική ενέργεια φέρνει θετική ενέργεια. Με την σημείωση ότι δεν λειτουργεί σε όλους έτσι.

Θα κλείσω αυτή την μικρή εισαγωγή χωρίς καμία υπόσχεση επιστροφής στο blog απλά ελπίζοντας στην πορεία  να κάνω κέφι πιο συχνά να μοιράζομαι  περισσότερα με φίλους και γνωστούς.

Και μην ξεχνάτε πως «ο καθένας μας είναι υπεύθυνος για την κόλαση ή τον παράδεισο που ζει».

Υ.γ. λέω να αρχίσω να δουλεύω το κομμάτι για το παραλιακό report που έκανε θραύση το καλοκαίρι…. Ελπίζω σε λίγες ημέρες να το έχω έτοιμο….

Just drive

Οδηγώντας αργά στη δεξιά λωρίδα της Αττικής οδού συνειδητοποιώ πόσο πολύ σπουδαίο αισθάνομαι το γεγονός ότι μπορώ να επιστρέφω σπίτι μου στις 5ή 6 το απόγευμα. Πόσο πραγματικά είναι διαφορετική η υπόλοιπη ημέρα όταν έχεις ώρες μπροστά σου να τις εκμεταλλευτείς.

Για εμένα που έχω ζήσει σχεδόν όλα τα χρόνια μου με 8ωρα+ και πολύ+ σε κάποιες περιόδους, μοιάζει πραγματικό δώρο. Και επιβεβαιώνει την άποψή μου ότι δεν χρειαζόμαστε περισσότερες ώρες δουλειάς, καλύτερη και πιο δίκαιη κατανομή χρειαζόμαστε.

Αλλά όταν αφήνεις του ανέραστους, τους χάρτινους και τους οικονομολόγους να καθορίζουν τους κανόνες του παιχνιδιού αυτά παθαίνεις. Πως είναι δυνατόν δυο ανέραστες κακοφορμισμένες γυναίκες να μας κάνουν κουμάντο.

Και επειδή αγαπάω πάρα πολύ τις γυναίκες η κατάντια των δυο τεράτων της φύσης (Γερμανίδα κιγκαλερία και Γαλλίδα στεγνή μπαγκέτα) με πειράζει ακόμα περισσότερο. Από πότε η ζωή μας έγινε αριθμητική και νούμερα? Ίσως πάντα έτσι να ήταν απλά τώρα να το καταλαβαίνουμε.

Όμως , για να ξαναγυρίσω στην αρχή του κειμένου, οδηγώντας αργά με το μυαλό να έχει την πολυτέλεια να κάνει ταξίδια, να φτιάχνει εικονικές συνομιλίες, να σκέφτεται πιο αργά και πιο αναλυτικά συνειδητοποιώ πόσο μεγάλη σημασία έχει το slow down.

Μπορώ να σκεφτώ πόσο μου λείπουν τα ταξίδια που έκανα και οι εκδρομές αλλά και να αισθανθώ τυχερός για όσα μέχρι πρόσφατα είχα την ευκαιρία να κάνω, να ζηλέψω που κάποιοι δεν έχουν ακούσει και πολλά από όλη τη μάχη αλλά και να σταθώ ευγνώμων που έχω κάνει δυο παιδιά και παρ όλες τις δυσκολίες είμαστε καλά και έχει σημασία για αυτά το να είμαστε μαζί και όχι το που θα είμαστε μαζί.

Μπορώ να σκεφτώ πόσα λεφτά πέταξα στο παρελθόν για να αισθανθώ καλά και να συνειδητοποιήσω πόσο καλά αισθάνομαι τις ελάχιστες φορές που κάνω κάτι έξω από τα συνηθισμένα και πόσο μεγάλη αξία παίρνει στα μάτια μου.

Μεγάλωσα σε μια οικογένεια που πάλεψε πραγματικά για να μεγαλώσει δυο παιδιά με θυσίες και θυμάμαι ακόμα από την παιδική μου ηλικία πόσο μεγάλη αξία είχε το extra σε οποιαδήποτε μορφή. Δεν θα πω ότι έζησα φτώχεια (θα ήταν ψέμα) αλλά δεν έζησα και με άνεση. Η επιστροφή λοιπόν σε ένα μοντέλο πολύ κοντά σε αυτό που βίωσα όχι ότι με ευχαριστεί αλλά κάπου ενδόμυχα παραδέχομαι ότι με επαναφέρει στην τάξη. Βίαια, άκομψα, άδικα με πόνο ναι. Αλλά κι αυτή η εκτόξευση που έζησα δεν είχε λογική.

Μην παρεξηγηθώ, δεν λέω ότι περνάω όμορφα ούτε πιστεύω ότι καλά να πάθουμε. Γνωρίζω και ότι εν πολλοίς παίζονται τα συμφέροντα πολλών ή λίγων πάνω στη ζωή μας.

Αλλά σήμερα είναι η μέρα που κοιτώντας το γαλάζιο του ουρανού μετά την καταιγίδα και γνωρίζοντας ότι σύντομα θα έχουμε πάλι ήλιο αισθάνομαι τόσο πολύ πιο πάνω από τους κακόμοιρους τους Ευρωπαίους που η μόνη έννοια τους είναι οι ισολογισμοί  και τα οικονομικά τους. 

Αισθάνομαι τόσο προνομιούχος που μπορώ να πω και ένα «δε γαμιέται» και να τα φάω όπου γουστάρω χωρίς να μου σκιστεί ο χαρτογιακάς και χωρίς να σκεφτώ αν θα τρίξει απειλητικά το καροτσάκι του Σόιμπλε, αν θα κάνει και άλλο μορφασμό η μουτσούνα της Μέρκελ ή αν θα ασπρίσει και άλλο το μαλλί της γριάς Λαγκάρντ.

Και μετά κοιτάω το πορτοφόλι μετράω μόνο κέρματα και παγώνει το χαμόγελο….

Όλα έχουν δύο όψεις πάντα, πότε γελάς με τη μια πότε κλαις με την άλλη…

Το μέλλον?.... θα δείξει. 

Turtling, η μαγεία της ακινησίας

Κινούμαι αργά… στην ουσία δεν ξέρω αν κινούμαι πια. Οι μέρες είναι ίδιες και απαράλλαχτες τόσο που αν κάτι παρεκκλίνει από την ρουτίνα τρομάζω. Αν παράδειγμα δεν με πάρουν τηλέφωνο από την τράπεζα να με ενημερώσουν αρχίζω και αισθάνομαι άσχημα, μήπως έκανα κάτι και τους προσέβαλα και δεν θέλουν να μου ξαναμιλήσουν.

Μέσα στην ακινησία των μηνών έρχονται κάποιες αναπάντεχες εκπλήξεις να ταράξουν λίγο τα νερά αλλά σύντομα ξαναγυρνάω στην ακινησία. Προσπαθώ εδώ και μήνες να βρω ένα κίνητρο που να με ενεργοποιήσει, να με βάλει πάλι μπροστά στην γνωστή (σε εμένα και όσους με ξέρουν καλά) εκρηκτική κατάσταση αλλά δυστυχώς δεν βρίσκω έμπνευση σε τίποτα.

Δεν ξέρω αν φταίω εγώ (το πιο πιθανό) ή το γενικότερο κλίμα (η εύκολη λύση του αποδιοπομπαίου τράγου) αλλά το κενό δεν γεμίζει με τίποτα. Παρακολουθώ φίλους, συμμαθητές, γνωστούς,, παλιούς γνώριμους που κάνουν διάφορα και αναρωτιέμαι που βρίσκουν το κέφι, την ώρα και το χρήμα για όλα αυτά και βουλιάζω ακόμα περισσότερο στην ακινησία.

Ο τελευταίος μεγάλος πειρασμός χρονολογείται αρκετά χρόνια πίσω και ήταν σε επαγγελματικό επίπεδο αλλά από τότε που έληξε αισθάνομαι κυριολεκτικά χωμένος στον εαυτό μου.

Και έτσι απουσία συγκινήσεων ανακάλυψα τη νέα αίσθηση του tutling…. Τη μαγεία της ακινησίας και προσπαθώ να εμπνευστώ από αυτήν…

Ελπίζω πάντως να ξεκολλήσω κάποια στιγμή γιατί η προοπτική να αποκτήσω και καβούκι και να χωθώ (κι άλλο)μέσα δεν με ενθουσιάζει και τόσο….

Σας φιλώ, Once again I am back.. or I hope so 

Και που ' σαι Ακάκιεεεεεεε, ο νέος χρόνος να είναι.....hapyyyyyyy

Η παραδοσιακή σύναξη των συμμαθητών την 31/12 εξελίχθηκε για πρώτη φορά στην ιστορία της σε μάζωξη συντριμμιών και αναμνήσεων. Σε ένα μαγαζί που όπως αποδείχτηκε ήταν απλά συνώνυμο του MOONSHINE που γνωρίζαμε και ας είναι στον ίδιο χώρο (εν μέρει). Η νέα διεύθυνση έχει αφήσει το στίγμα της. Ούτε ελληνική μουσική, ούτε  χοροί, ούτε κεράσματα, καμία από τις παλιές φάτσες σύμβολα του μαγαζιού καμία επαφή με το παρελθόν του bar γενικότερα.

Ήταν σαν κάτι να μας έλεγε με κάθε τρόπο πως όλα αυτά που έχουμε γνωρίσει και έχουμε συνηθίσει έχουν πια τελειώσει. Δεν είναι απαραίτητα κακό αυτό, είναι σημάδι πως πρέπει να αλλάξουμε τις συνήθειές μας.

Είναι επίσημο πλέον όλα αλλάζουν, το διαπίστωσα και εχτές το βράδυ στο party που είχα πάει όταν κάποια στιγμή συνειδητοποίησα ότι βρισκόμουν σε μια παρέα με 25χρονα παιδιά. Τα παρατηρούσα και τα χαιρόμουνα που είχαν μάτια που γυαλίζανε και σχέδια για να βγούνε να διασκεδάσουν, να χαρούν, που φλερτάρανε τα κορίτσια, που ήταν νέοι ρε γαμώτο και ήταν ζωντανοί. Δεν ζήλεψα ειλικρινά. Νοστάλγησα λίγο τα χρόνια που με ένοιαζε μόνο που θα ξημερωθώ και όχι αν θα μπορώ να πάω για δουλειά. Τότε κατάλαβα σε πόσο άλλη ηλικία είμαι πια… βιολογικά και μόνο όμως.

Και εκεί κατάλαβα ότι πλέον όλα πρέπει να αλλάξουν όμως. Πράγματι!!!! Αλλά όχι έτσι όπως μας τα λένε οι … ειδικοί

Γιατί αγαπημένοι μου φίλοι, σε πείσμα όλων όσων λέγονται από ειδήμονες και μη, Γερμανούς Γάλλους Αμερικανούς κλπ  η λύση δεν είναι η περισσότερη δουλειά. Δεν γίνεται να επιταχύνουμε κι άλλο. Όχι εμείς μόνο, ο κόσμος όλος. Να επιβραδύνουμε πρέπει  να έχουμε περισσότερο χρόνο για να χαιρόμαστε τα παιδιά μας, την ζωή μας, την μπύρα μας, τις γυναίκες γύρω μας, την ομορφιά. Δεν καταστρέφεται ο πλανήτης επειδή καθόμαστε, αλλά γιατί νομίζουμε ότι πρέπει να δουλεύουμε συνέχεια.

Είναι δυνατόν να μας δίνουν συμβουλές για την ζωή μας οι οικονομολόγοι και οι πολιτικοί?

Έλεος με τους χάρτινους πια….

Γιατί για εμάς συγκεκριμένα τους Έλληνες χρειάζεται απλά λιγότερη υποκρισία, περισσότερο ρεαλιστικές λύσεις, ναι λίγο παραπάνω δουλειά από ορισμένους που κάθονται και λιγότερη δουλειά από κάποια κορόιδα που δεν σταματάνε να τρέχουν χωρίς αποτέλεσμα. 

Καλύτερη οργάνωση… οπωσδήποτε καλύτερη οργάνωση. Και να απαλλαγούμε  από τους κηφήνες της πολιτικής.

Ένα νέο όραμα.Μια νέα κοινωνική συνείδηση.

Περισσότερη φιλία, περισσότερα πραγματικά φιλιά.

Περισσότερο έρωτα.

 Λιγότερους γάμους σε όλα τα επίπεδα. Τίποτα δεν μπορεί να κρατάει για πάντα. Όλα πρέπει κάπου να τελειώνουν και να αντικαθίστανται. 

Περισσότερους θανάτους. Όχι ανθρώπων, πραγμάτων και καταστάσεων. 

Γέλιο πιο πολύ γέλιο, πάει καιρός που γελάγαμε ξένοιαστα.

Να κοιτάμε τον γαλανό ουρανό για να συνειδητοποιούμε ΓΙΑΤΙ  ΕΥΤΥΧΩΣ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΘΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΕΥΡΩΠΑΙΟΙ. 

Να κοιτάμε την γη που πατάμε και που ζούμε. Για να θυμόμαστε ότι πρέπει να την σεβαστούμε για να μας σεβαστεί και για να έχουμε το δικαίωμα να την κατοικούμε. 

Να πάψουμε να  ζούμε με ψευδαισθήσεις βασισμένες στο ένδοξο παρελθόν άλλων. Οι αρχαίοι και λιγότερο αρχαίοι Έλληνες δεν έχουν καμία σχέση με εμάς. Εμείς απλά ζούμε στον ίδιο χώρο.

Δεν δικαιούμαστε τίποτα από την δόξα τους αλλά μια που ζούμε εδώ καλό είναι να προσπαθήσουμε και πάλι να τους μοιάσουμε. Το αν μπορούμε δεν είναι καν ερώτημα. ΑΥΤΟΝΟΗΤΑ ΝΑΙ. Το αν θέλουμε είναι το ερώτημα. 

Να χαρούμε τη νέα χρονιά περισσότερο και να ξεφορτωθούμε τα βαρίδια που κουβαλάμε.

Προσωπικά θα ήθελα να ζήσω μια χρονιά που να αισθανθώ ότι την 31/12/2012 θα είμαι πιο σοφός, πιο συγκροτημένος, θα έχω αλλάξει έστω και λίγο τις κακές συνήθειές μου, θα εξακολουθώ να ενθουσιάζομαι με την μουσική και να ξενυχτάω επειδή κάποιος ανέβασε ένα τραγούδι που δεν ήξερα ή δεν θυμόμουνα. 

Να δω την Χαρά και τον Αντώνη ακόμα πιο παιδιά και ακόμα πιο μεγάλους ταυτόχρονα. 

Να δω αυτούς που αγαπάω να είναι ακόμα δίπλα μου και να είμαστε όλοι καλά. 

Να δω αυτούς που δεν θέλω δίπλα μου να έχουν βελτιωθεί και δεν χρειάζεται να κάνουμε παρέα. 

Να μπορώ να φιλάω και να με φιλάνε, να αγκαλιάζω και να με αγκαλιάζουν, να κερνάω και να με κερνάνε. Να αγαπάω και να με αγαπάνε…

Εμπρός λοιπόν Ακάκιε….. η νέα χρονιά να είναι….. 

HAPPY NEW 2012

  

Δεν θα γίνεις άνθρωπος ποτέ Γερμανέ, Γερμανέ…

Όσοι  με ξέρετε από κοντά και όσοι τυχαίνει να θυμάστε τις διάφορες κατά καιρούς τοποθετήσεις μου ίσως να θυμάστε πόσο μας έχω κατηγορήσει την Ελλάδα και τους Έλληνες για υποκρισία, κοροϊδία, ευθυνοφοβία και όλα τα δεινά που κατά βάθος ξέρουμε ότι κουβαλάμε.

Όχι ότι διαφέρω σημαντικά από τον μέσο όρο και το παίζω κριτής, κατά καιρούς έχω ξεπεράσει τον μέσο όρο και πολύ μάλιστα. Μόνο που τα τελευταία χρόνια έχω ξεστρατίσει λίγο και προσπαθώ να είμαι λίγο πιο ειλικρινής.

Το θέμα μου όμως δεν είναι αυτό. Ο τίτλος που έχω βάλει έχει να κάνει με την διεστραμμένη παγκόσμια αντίληψη ότι η ύπαρξή μας σε αυτή την ζωή και τον πλανήτη είναι αποκλειστικά συνυφασμένη με την ΔΟΥΛΕΙΑ( βάλτε τον τόνο όπου θέλετε , ίδιο είναι το αποτέλεσμα).

Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί ΠΡΕΠΕΙ  να δουλεύουμε για να είμαστε χρήσιμοι. Σε ποιους? Να δουλεύουμε για να πλουτίζουν άλλοι και εμείς να χαιρόμαστε με την επίπλαστη ευμάρεια μας που αρκεί να αποφασίσουν οι «παγκόσμιοι αρχηγοί» ότι δεν μας επιτρέπεται να την απολαμβάνουμε και να μας βυθίσουν στο χάος? (ότι δηλαδή συμβαίνει σήμερα εδώ και στον κόσμο γενικότερα).

Δε Νομίζω Τάκη. Με βάση αυτό το σκεπτικό όχι απλά έχουμε πάει κατά διαόλου αλλά βράζουμε ήδη στα καζάνια μιας virtual κόλασης. Οικονομικά, επαγγελματικά, δημιουργικά, οικογενειακά, κοινωνικά όλα έχουν βυθιστεί στο χάος της Γερμανικής (και όχι μόνο) προσταγής ARBEIT MACHT FREI(η ΔΟΥΛΕΙΑ απελευθερώνει τον άνθρωπο  που ήταν και η επιγραφή που διακοσμούσε την είσοδο στο Άουσβιτς… τυχαίο? δε νομίζω).

Γιατί δεν μπορούμε απλά να παράγουμε, να δημιουργούμε, να ανταλλάσουμε, να μοιραζόμαστε , να χαιρόμαστε τον ήλιο την θάλασσα τον αέρα, τα βουνά ότι έχει ο καθένας μας τέλος πάντων.

Ας έρθουν να μείνουν οι Γερμανοί στην Ελλάδα, κάτω από αυτό τον γαλάζιο ουρανό να νοιώσουν την άνοιξη, το καλοκαίρι, το φθινόπωρο και τον χειμώνα εδώ και θα σου πω εγώ που θα καταλήξει η Γερμανική πειθαρχία.

Δεν ήρθαμε στον κόσμο για να δουλεύουμε, ήρθαμε για να παράγουμε, να δημιουργούμε, να προχωράμε ήπια, να σεβόμαστε και να ονειρευόμαστε.

Ξέρω την ουτοπία όσων γράφω, ξέρω ότι πρώτος εγώ γελάω με αυτά που φαντασιώνομαι, ξέρω ότι όλοι σκέφτονται «καλή η θεωρία αλλά δεν περπατάει», ξέρω επίσης ότι δεν είμαι ο πρώτος που τα λέει ούτε καν από τους πρώτους αλλά έτσι κι αλλιώς δεν  είναι αυτός ο στόχος μου.

Εχτές διάβασα ένα "τιτίβισμα" (tweet) του φίλου Μάνου Νερατζούλη «εγώ που θέλω να απεργήσω αλλά δεν θέλω να συμμετέχω σε απεργίες συνδικαλιστών και κομμάτων τι να κάνω?» και με εξέφρασε απόλυτα.

Ποιο τελικά είναι το νόημα αυτού του χάους που επικρατεί γύρω μας? Money for nothing φίλτατοι…

Η τελική μου πρόταση είναι το ίδιο ουτοπική όσο όλη η τοποθέτησή μου πιο πάνω και λέγεται Venus Project http://www.thevenusproject.com/ .

Έχει αποτελέσει πηγή έμπνευσης για εμένα και είναι τόσο ουτοπικό όσο όλα αυτά που λέω αλλά είναι απλά…. ο κοινός νους

Easy like Sunday morning

Πότε ήταν που η διαφορά της καθημερινής από την Κυριακή ήταν απλά αυτή η ησυχία, η ηρεμία του ξημερώματος? Πότε ήταν που απλά με απασχολούσε την Κυριακή αν θα δω τους φίλους μου, αν θα βγω βόλτα με τα παιδιά μου, τι που και με ποιους θα μοιραστούμε το Κυριακάτικο μεσημέρι και πως θα σβήσουμε όσο πιο ανώδυνα γίνεται την αναπόφευκτη μελαγχολία του απογεύματος?

Δεν είναι πολλά χρόνια πίσω όλα αυτά… και η ησυχία της Κυριακής δεν άλλαξε καθόλου, εξακολουθεί να είναι απολαυστική. Αυτό που άλλαξε είναι το πόσο μεγάλη διαφορά κάνει αυτή η ησυχία με τις άλλες ημέρες. Είναι τόσο μεγάλος ο αχός της καθημερινότητας που η Κυριακάτικη σιωπή είναι εκκωφαντική και τρομακτική γιατί στο βάθος ακούγονται ακόμα τα τύμπανα του πολέμου.

Βλέπω τις φωτογραφίες των φίλων μου, χαμογελαστές, ανέμελες μερικές παιδικές, διαβάζω τα σχόλια κυρίως αυτά που αποφεύγουν αν σχολιάσουν τα γεγονότα γύρω μας. Στρουθοκάμηλος? Ναι από επιλογή. Δεν παλεύεται εύκολα αυτή η κατάσταση.

Οχυρώνομαι πίσω από τα τραγούδια μου, στον virtual world (που είπε και ο Κυριάκος) των social media, στα παιχνίδια της μοναξιάς τους , με εικονικές παρέες αλλά παρ’ όλα αυτά ισχυρή την αίσθηση της συντροφικότητας.

Μου φαίνεται ότι μέσα από την απόσταση που δημιουργούν τα δίκτυα όλα είναι πιο smooth, πιο αποδεκτά… ναι πιο εικονικά. Αλλά πραγματικά πόσο αντέχει ο καθένας μας να συνεχίσει την μάχη και σήμερα?

Προτιμώ να καλυφθώ με την playlist που έχω φτιάξει στο you tube channel μου και να ακούω τα τραγούδια μου, να μαγειρέψω για το άρρωστο κορίτσι μου να παίξω με τον γάτο (ο άθλιος ήθελε σήμερα χάδια και δεν το έπαιξε αδιάφορος ως συνήθως , προσαρμοσμένος  στο πνεύμα της Κυριακής κι αυτός).

Δεν θα κοιτάξω έξω από το παράθυρο στα πεταμένα απομεινάρια της καθημερινότητας μας που συσσωρεύονται σε βουνά που ζέχνουν, δεν  θα «ενημερωθώ για τις εξελίξεις», θα ακούσω Bryan Ferry, Chris Rea & Parov Stelar  ονειρευόμενος ένα άλλο κόσμο.

Έτσι είναι πιο όμορφη η Κυριακή…

ΟΔΟΣ ΔΙΑΦΥΓΗΣ αρ. 1

Σύνδεση με τα προηγούμενα: ο υπογράφων τα κείμενα ένα βράδυ που έπεσε να κοιμηθεί είδε το φάντασμα του Μπενιτζέλου να του επιτίθεται και αλαφιασμένος πετάχτηκε για να γράψει ένα οργισμένο κείμενο για το μνημόνιο και τους μνημονευόμενους. Αντ’ αυτού κατέληξε να αφηγείται ιστορίες σχετικά με την μουσική και το αμάρτημα στο οποίο περιέπεσε σε νεαρή ηλικία...

Υπάρχουν σίγουρα αρκετές ιστορίες που θα μπορούσα να θυμηθώ από τα νιάτα μου σχετικά με την μουσική και πως έμπαινε πάντα στην ζωή μου.

Το περίεργο είναι ότι ενώ ήμουν (και είμαι) ένας άνθρωπος που έχει ενδιαφέρον για την μουσική δεν ασχολήθηκα ποτέ να μάθω ένα όργανο.

Αντίθετα ασχολήθηκα σθεναρά με το να μιξάρω μουσική και να ταιριάζω τραγούδια σε ένα φανταστικό πάρτυ στο μυαλό μου. Φυσικά έκανα και τον dj σε αρκετά πάρτυ αλλά πραγματικά την μουσική την ευχαριστιόμουνα σε στενό κύκλο που έπαιζα για εμένα και τους φίλους μου.

Ένα από τα ωραιότερα πάρτυ το έχω κάνει σπίτι μου με τον κολλητό μου. Μόνο οι δύο μας ένα βράδυ βαριόμασταν να βγούμε και είχαμε τσιτώσει το στερεοφωνικό επιλέγοντας  εναλλάξ τα τραγούδια.

Αποτέλεσμα (με την βοήθεια του Γιαννάκη που πορπατάει) να καταλήξουμε από τα ροκ στον Καμπουρίδη και το άσμα θρύλος « μείνε κοντά μου μια ζωή» με χορογραφίες και όλα τα σχετικά.

Φυσικά με ένα τέτοιο μουσικό προσανατολισμό που είχα δεν θα μπορούσε να μείνει απ’ έξω ο έρωτας...

Μια από τις πρώτες μου κοπέλες είχε την κακή συνήθεια να ακούει DURAN DURAN την εποχή που εμένα το μαλλί έφτανε στους ώμους και τα μέταλλα έλιωναν στα αυτιά μου. Δεν κράτησε και πολύ φυσικά η σχέση μας αλλά δεν ήταν σίγουρα οι μουσικές προτιμήσεις της ο λόγος. Αντίθετα θα έλεγα μεγαλώνοντας και μαλακοφέρνοντας πλέον ακούω με συμπάθεια τους DURAN DURAN φυσικά πάντα θυμάμαι με γλυκιά νοσταλγία την ΕλληνοΙταλίδα φίλη μου....

Δεν είχε όμως την ίδια κατάληξη η μουσική σύνδεση της Ελευθερίας Αρβανιτάκη με την πρώην σύζυγό μου. Από το λιώσιμο του δίσκου την εποχή που την γνώρισα φτάσαμε στο στρίβω γωνία μόνο που υποψιάζομαι ότι θα την ακούσω(και την Ελευθερία και... τον Θάνατο... ίδια αντίδραση και για τις δύο).

Και ομολογώ ότι δεν το κάνω επίτηδες αλλά πραγματικά είναι εφιαλτικό το συναίσθημα που αναδύεται όταν την ακούω (την Ελευθερία όχι τον Θάνατο)... άλλη μια απόδειξη πόσο μπορεί να αλλοιώσει την κρίση σου όταν μπλέκεις το συναίσθημα με την μουσική και το ποτό...

Φυσικά υπήρξαν κι άλλες περιπτώσεις που συνδέθηκαν μουσική με θηλυκές υπάρξεις και μάλιστα παρουσιάστηκαν αποκλίσεις μουσικής συμπεριφοράς που έφταναν στα όρια του μουσικού τρανσεξουαλισμού.

Πως αλλιώς να εξηγήσω ότι την περίοδο που άκουγα φανατικά ροκ και δεν είχα ιδέα από ελληνική μουσική βρέθηκα μέσα σε ένα εξάμηνο να:

• Ξημερώνομαι σε μπαράκι στην Κυψέλη που έπαιζε όχι απλά μουσική από τα Γαβγάμηλα αλλά είχα πέσει σε περιπτώσεις άγριου ξύλου μπροστά στα μάτια μου ενώ ένα βράδυ παραλίγο η τρυφερή ύπαρξη που συνόδευα να πλακώσει έναν μισομεθυσμένο θαμώνα και παρά λίγο να γίνει της «παραγγελιάς» στο JOLLY (για όσους ξέρουν και θυμούνται).
• Αγοράζω, γράφω, δανείζομαι cd του Σφακιανάκη και να τα ακούω διαπασών στο ΤΡΟΜΕΡΟ CD PLAYER που είχα εκείνη την εποχή στο IMPREZA μου (κλάψ λυγμ)
• Πηγαίνω στο ΕΝΑΣΤΡΟΝ και να πετάω λουλούδια στον Νότη.
• Έχω  ανακαλύψει όλα τα κολάδικα των περιοχών που κινούμουν και να τα επισκέπτομαι...
• Έχω πάει μέσα σε ένα καλοκαίρι 7 φορές στον Πετρέλη στην Θάλασσα και να μας έχουν μάθει(κυριολεκτικά όμως) τα γκαρσόνια σε βαθμό που τον επόμενο χρόνο βοηθός σερβιτόρου μας θυμόταν.

Πάντως έχω να πω πως όταν αυτή η τρελή περίοδος τελείωσε η κατρακύλα που ακολούθησε σε συναισθηματικό επίπεδο εκτός του ότι ήταν απίστευτα μεγάλη, επενδύθηκε μουσικά με μια κασετίνα με 4 cd από τις ΤΡΥΠΕΣ που έπαιζε συνέχεια τσίτα με κλειστά τα παράθυρα του αυτοκινήτου το "ΠΟΝΑΕΙ ΠΑΝΤΑ Η ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ" και άλλα χαρωπά....

Ευτυχώς το κορίτσι μου αυτή την εποχή δεν έχει συνδεθεί με καμία μουσική επιλογή παρ’ όλο που έχει τις ίδιες προτιμήσεις με εμένα σε επίπεδο ροκ μουσικής, πίνει μπύρα ΚΑΙ τεκίλα και μου ζητάει να βάλω πιο δυνατά την μουσική στο αυτοκίνητο (αληθινό περιστατικό, νομίζω ότι εκείνο το απόγευμα την ερωτεύθηκα σφοδρά όταν μου το ζήτησε...τελικά με πόσο απλά πράγματα μπορείς να ερωτευτείς τον άλλον ε? ιδίως αν είσαι βλαμμένος όπως εγώ...)....

Υπάρχουν κι άλλες ιστορίες από τους έρωτες και τα θλιμμένα βράδια που έχω ζήσει αλλά θα ήταν μονότονα και για εμένα να συνεχίσω σε αυτό το μοτίβο.

Την επόμενη φορά θα σας πω κάτι καινούριο από το ταξίδι στην μουσική... μέχρι τότε αφιερώνω στην πολιτική ηγεσία, την κυβέρνηση και όλους τους πολιτικούς μας την μουσική από την ταινία HANG ‘EM HIGH.

Τυχαίο? Δε νομίζω...

Μην χάσετε στο επόμενο: Ο Πάνος στις συναυλίες ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΑΜΝΗΣΤΙΑΣ, PINK FLOYD, ROGER WATERS AT TERRA VIBE, AC/DC IN ATHENS, THE WALL…   

Αναδημοσίευση από atithasos.blogspot.com

Αμερικάνικα Ανέκδοτα!

Έχουν καταγραφεί κατά λέξη από δικαστικούς ρεπόρτερ στην Αμερική, οι οποίοι μετά βίας παρέμεναν σοβαροί την ώρα που γίνονταν οι ερωταποκρίσεις:

ΔΙΚΑΣΤΙΚΟΣ¨: Ποιο ήταν το πρώτο πράγμα που σας είπε ο άντρας σας εκείνο το πρωί;
ΜΑΡΤΥΡΑΣ. Είπε "Πού βρίσκομαι, Κάθριν;"
ΔΙΚΑΣΤΙΚΟΣ: Και γιατί σας αναστάτωσε τόσο;
ΜΑΡΤΥΡΑΣ: Το όνομά μου είναι Σούζαν!
____________________________________________

ΔΙΚΑΣΤΙΚΟΣ: Είστε σεξουαλικά ενεργή;
ΜΑΡΤΥΡΑΣ¨ 'Οχι, απλώς μένω ξαπλωμένη.
____________________________________________

ΔΙΚΑΣΤΙΚΟΣ: Αυτή η μυασθένεια σας επηρεάζει τη μνήμη σας;
΅ΜΑΡΤΥΡΑΣ¨ Ναι..
ΔΙΚ: Και με ποιους τρόπους σας επηρεάζει τη μνήμη;...

ΜΑΡΤΥΡΑΣ: Ξεχνάω.
ΔΙΚΑΣΤΙΚΟΣ: Ξεχνάτε; Μπορείτε να μας δώσετε ένα παράδειγμα για κάτι
που έχετε ξεχάσει;
___________________________________________

ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ: Τώρα, γιατρέ, δεν αληθεύει ότι, όταν ένας άνθρωπος πεθάνει στον ύπνο του, δεν το γνωρίζει ως το άλλο πρωί;
ΜΑΡΤΥΡΑΣ: Τώρα, στ' αλήθεια περάσατε τις εξετάσεις για άσκηση νομικού επαγγέλματος;
____________________________________

ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ: Ο μικρότερος γιος, ο εικοσάχρονος, τι ηλικίας είναι;
ΜΑΡΤΥΡΑΣ: Είναι 20, όσο περίπου και το IQ σας.
___________________________________________

ΔΙΚ: Ήσουν παρών όταν πάρθηκε η φωτογραφία σου;
ΜΑΡΤΥΡΑΣ: Τώρα με δουλεύετε;
_________________________________________

ΔΙΚΑΣΤΙΚΟΣ: Ώστε η ημερομηνία της σύλληψης του παιδιού ήταν η 8η Αυγούστου;
ΜΑΡΤΥΡΑΣ: Ναι.
ΔΙΚΑΣΤΙΚΟΣ: Και τι κάνατε εκείνο τον καιρό;
ΜΑΡΤΥΡΑΣ: Έκανα σεξ.
____________________________________________

ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ: Και είχε τρία παιδιά, έτσι δεν είναι;
ΜΑΡΤΥΡΑΣ: Ναι.
ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ: Πόσα ήταν αγόρια;
ΜΑΡΤΥΡΑΣ: Κανένα.
ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ: Υπήρχε κανένα κορίτσι;
ΜΑΡΤΥΡΑΣ: Κύριε Δικαστά, νομίζω χρειάζομαι άλλον δικηγόρο. Μπορώ να πάρω άλλον;
____________________________________________

ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ: Πώς τερματίστηκε ο πρώτος σας γάμος;
ΜΑΡΤΥΡΑΣ: Λόγω θανάτου.
ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ: Και με τίνος τον θάνατο τερματίστηκε;
ΜΑΡΤΥΡΑΣ: Για μαντέψτε;
__________________________________________

ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ: Μπορείτε να περιγράψετε το άτομο;
ΜΑΡΤΥΡΑΣ: Ήταν μεσαίου αναστήματος και είχε γένια.
ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ. Ήταν άντρας ή γυναίκα;
ΜΑΡΤΥΡΑΣ: Αν δεν είχε έρθει κανα τσίρκο στην πόλη, μάλλον άντρας θα έλεγα.
_____________________________________

ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ: Γιατρέ, πόσες από τις νεκροψίες σας τις έχετε διενεργήσει σε νεκρούς ανθρώπους;
ΜΑΡΤΥΡΑΣ : Όλες. Οι ζωντανοί, ξέρετε, αντιστέκονται πάρα πολύ.
_________________________________________

ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ: ΌΛΕΣ σας οι αντιδράσεις και απαντήσεις ΠΡΕΠΕΙ να είναι με λέξεις. Οκέι; Σε ποιο σχολείο πήγατε;
ΜΑΡΤΥΡΑΣ: Με λέξεις.
_________________________________

ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ: Θυμάστε την ώρα που εξετάσατε το σώμα;
ΜΑΡΤΥΡΑΣ: Η αυτοψία άρχισε γύρω στις 8:30 πμ.
ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ: Και ο κύριος Νέντον ήταν νεκρός εκείνη την ώρα;
ΜΑΡΤΥΡΑΣ: Αν όχι, σίγουρα ήταν μέχρι να τελειώσω.
____________________________________________

Και τελος:

ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ: Γιατρέ, πριν διενεργήσετε τη νεκροψία, ελέγξατε αν υπήρχε σφυγμός;
ΜΑΡΤΥΡΑ΅Σ: Όχι
ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ: Ελέγξατε την πίεση του αίματος;
ΜΑΡΤΥΡΑΣ: 'Οχι.
ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ: Ελέγξατε την αναπνοή;
ΜΑΡΤΥΡΑΣ: Όχι..
ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ: Ώστε λοιπόν, είναι πιθανόν ο ασθενής να ήταν ζωντανός όταν αρχίσατε την νεκροψία;
ΜΑΡΤΥΡΑΣ: 'Οχι.
ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ: Πώς μπορείτε να είστε σίγουρος, γιατρέ;
ΜΑΡΤΥΡΑΣ: Γιατί ο εγκέφαλός του βρισκόταν πάνω στο γραφείο μου σε μια γυάλα.
ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ¨ Α, μάλιστα. Όμως θα μπορούσε ο ασθενής, παρ' όλα αυτά, να είναι ακόμα ζωντανός;
ΜΑΡΤΥΡΑΣ: Ναι, είναι πιθανόν- θα μπορούσε να είναι ζωντανός και να ασκεί τη δικηγορία.