The wall… και άλλα δαιμόνια

Όχι το έβλεπα, ήξερα ότι ήταν εκεί μάλιστα συχνά το επισκεπτόμουν για να δω αν είναι ακόμα ενεργό... Απλά είμαι τόσο βαθιά απομονωμένος που δεν μπορώ εύκολα να γράψω. Θέλει και έμπνευση το ρημάδι για να το ταίζεις συχνά και αυτή την εποχή δεν περισσεύει.

Τέλος πάντων η αλήθεια είναι ότι άλλαξαν πολλά το τελευταίο διάστημα σε προσωπικό επίπεδο και κυρίως σε επαγγελματικό. Χωρίς να έχω κάτι πιο συγκεκριμένο να πω ασχολούμαι σχεδόν με το αντικείμενό μου.

Προσπαθώ να βρω μια ισσοροπία σε όσα κάνω και σε όσα συμβαίνουν για να αρχίσω να βρίσκω σιγά σιγά τον βηματισμό μου. Πολλή μεγάλη βοήθεια μου δίνουν τα παιδιά μου, όσο και να ακούγεται πολύ κλισέ και μεγαλίστικο έχουμε καταφέρει μέσα απο το φετινό ζόρι να επιβιώσουμε όχι απλά όπως όπως αλλά και με γέλιο και πολύ πλάκα.

Πράγμα που επιβεβαιώνει  αυτό που σκεφτόμουνα πως αν είσαι ειλικρινής και ευθύς με τα παιδιά θα πάρεις ανάλογη αντιμετώπιση.

Δεν έχω άλλα να γράψω , ίσα ίσα για να επανέλθω λίγο μπήκα σήμερα έτσι και αλλιώς μόνος μου τα διαβάζω οπότε....

Που 'σαι ΚΥΡΙΕ Θανάση...

Δεν θυμάμαι πολλές φορές να βουρκώνουν τα μάτια μου στην αναγγελία θανάτου ενός δημόσιου προσώπου. Ίσως γιατί πια είναι τόσα πολλά και τόσο ασήμαντα αρκετά από αυτά που δεν αξίζει, στον δικό μου ψυχισμό, να αισθανθώ κάτι περισσότερο από μια φευγαλέα θλίψη.

Υπάρχει βέβαια και ο παράγοντας της προσωπικής εκτίμησης και αποτίμησης της πορείας ενός τέτοιου προσώπου που καθοδηγεί σε μεγάλο βαθμό την όποια συναισθηματική φόρτιση θα αισθανθεί ο καθένας μας.

Τέλος υπάρχουν και οι κοινά αποδεκτές αξίες, οι οικουμενικές, που αντικατοπτρίζουν το ήθος και την ζωή ενός ΜΕΓΑΛΟΥ. Στο παρελθόν θυμάμαι την παγωμάρα που αισθάνθηκα και το κλάμα που έριξα όταν πέθανε ο Ξυλούρης, τα πλημμυρισμένα μάτια μου την ημέρα που έφυγε ο Φρέντυ Γερμανός, την θλίψη μου όταν μας άφησε Ο Γιώργος Ζαμπέτας και πλέον καταγράφεται και ύγρανση των ματιών μου την ώρα που οδηγούσα και άκουσα ότι χάσαμε και τον Θανάση Βέγγο.

Είχα την τύχη και την ευτυχία για λίγα λεπτά να βρεθώ δίπλα του πριν από πολλά χρόνια σε μια εκδήλωση που γινόταν από τον ΑΝΤ1 με αφορμή τη έναρξη της τηλεοπτικής σεζόν. Στεκόμουν ως ασημαντότητα όρθιος σε κάποια μακρινή γωνιά του χώρου ασήμαντος ανάμεσα σε ασήμαντους μιας και οι «διασημότητες» είχαν πιάσει μπροστά θέση.

Ξαφνικά κάνω έτσι δίπλα μου και βλέπω τον κύριο Θανάση να στέκεται ανάμεσά μας μαζί με την σύζυγό του (φευ!!! Καμία σχέση με τις star του τόπου μας, μια απλή καθημερινή γυναίκα που θα μπορούσε να είναι θεία μου τόσο απλά ντυμένη στα όρια της παρεξήγησης για εμάς τους κοσμικούς). Θυμάμαι την απόλυτη έκπληξη που αισθάνθηκα που βρέθηκα δίπλα σε έναν ηθοποιό τόσο μεγάλου διαμετρήματος, σε ένα τόσο μεγάλο όνομα που καταδεχόταν να σταθεί ανάμεσά μας. Φαντάστηκα ότι θα έφευγε με την πρώτη ευκαιρία για να παει μπροστά να καθίσει (αυτός κι αν έπρεπε να παει μπροστά άλλωστε) αλλά το ζεύγος παρέμεινε δίπλα μας με σεμνότητα καμία έπαρση κανένα τουπέ σα να μην ήταν παρά άλλος ένας από εμάς.

Ειλικρινά δεν θυμάμαι αν του μίλησα, αν τον χαιρέτησα αν του είπα κάτι. Ελπίζω να το έκανα,  αν και αποκλείεται να του είπα όλα αυτά τα ευχαριστώ που του χρωστάω κι εγώ όπως και ο καθένας μας για αυτά που ζήσαμε μέσα από τις ταινίες του. Θυμάμαι πολύ καθαρά όμως πόσο έκπληκτοι ήμασταν εμείς οι πιτσιρικάδες που στεκόμασταν δίπλα του και αντιμετωπίζαμε όλη την στιγμή με ενθουσιασμό, όχι μόνο για την παρουσία του δίπλα μας αλλά κυρίως για την απλότητα και την σεμνότητα που τον χαρακτήριζαν.  

Κάποια στιγμή κι ενώ η παρουσίαση του προγράμματος δεν έλεγε να τελειώσει αντιλήφθηκε ότι η σύζυγός του είχε αρχίσει να κουράζεται από την ορθοστασία. Το μεγαλείο του ίδιου αλλά και της συζύγου του αποκαλύφθηκε μπροστά μας εκείνη την μαγική στιγμή.

Ήταν απίστευτος ο τρόπος που της μίλησε, που τη ρώτησε αν κουράστηκε για να της βρει μια καρέκλα, ο τρόπος που ακούμπησε το χέρι της επάνω της και που χωρίς να περιμένει σχεδόν την απάντησή της ξεκίνησε με την χαρακτηριστική του σβελτάδα να βρει (και βρήκε) μια καρέκλα της την έφερε ο ίδιος και της την προσέφερε. Είτε έβλεπα σκηνή από ταινία είτε την πραγματικότητα ήταν το ίδιο πράγμα. Οι ίδιες κινήσεις, ο ίδιος τρόπος ομιλίας, η ίδια απλότητα.

 

Η σύζυγός του αρνήθηκε να καθίσει και του πρόσφερε του ίδιου την καρέκλα και φυσικά ο κύριος Θανάσης αρνήθηκε να καθίσει με αποτέλεσμα να εκτυλιχθεί ένας σύντομος διάλογος ανταλλαγής προσφοράς για την θέση. Ασήμαντος μεν στην ουσία του ουσιαστικότατος δε στο να αποκαλύψει γιατί μερικοί άνθρωποι είναι χαρακτηρισμένοι από την καλοσύνη τους και πως μια γυναίκα μεγαλώνει ή μικραίνει έναν τέτοιον άντρα.

Το επεισόδιο που περιγράφω δεν έχει φυσικά καμία ιστορική σημασία αλλά έχει τεράστια προσωπική αξία για να θυμάμαι τόσα χρόνια μετά και τόσο ξεκάθαρα μια τόσο κοινή στιγμή.

Δεν έχω λόγια να προσθέσω, ούτε και ξέρω πόσα ευχαριστώ του χρωστάμε όλοι μας για όλα αυτά που ζήσαμε μέσα από τις ταινίες του. Δεν είναι το καλλιτεχνικό του μέγεθος είναι η ανθρωπιά και το καθάριο βλέμμα του, το φιλότιμό του αυτή η έξω από την Ελληνική πραγματικότητα στάση του που με έχει συγκλονίσει. Είναι όλα αυτά που μένουν πίσω του για να τον θυμόμαστε και που δύσκολα θα ξανασυναντήσουμε σε κάποιο άλλο δημόσιο πρόσωπο.

Κάπου διάβασα ότι ήταν σεμνός και ταπεινός σαν γνήσιος Έλληνας και αγρίεψα. Αλλά μετά το ξανασκέφτηκα. Ο κύριος Θανάσης δεν ήταν Νεοέλληνας ήταν ένας παλιός Έλληνας από αυτούς που κάποτε είχαν μέτρο, ηθική και αξίες. Άρα ναι, έφυγε ένας Έλληνας. Αλί σε εμάς τους Νεοέλληνες που μείναμε απλά να τον θυμόμαστε και όχι να τον αντιγράφουμε.

Καλό ταξίδι καλέ μας ΚΥΡΙΕ....  

The wall…

Όσοι με ξέρουν γνωρίζουν και την λατρεία που έχω στους Pink Floyd και στο συγκεκριμένο δίσκο. Τον θεωρώ ένα από τα σημαντικότερα μουσικά έργα όλων των εποχών. Καταφέρνει μέσα σε ένα σύνολο 81 λεπτών να περιγράψει όλα αυτά που μπορούν να μας οδηγήσουν στην απομόνωση.

Δεν φανταζόμουν ποτέ την δεκαετία του 80 όταν έβλεπα συνεχώς με κάθε ευκαιρία την ταινία και όταν άκουγα συνεχώς τον δίσκο ότι κάποια στιγμή θα το ζούσα στην ζωή μου.

Για να μην τραγικοποιώ και αυτά που γράφω, φυσικά δεν έφτασα στο σημείο που έφτασε ο πρωταγωνιστής αλλά αισθάνομαι πλέον ένα τοίχο να με απομονώνει από αυτά που ήξερα.

Αισθάνομαι ότι σηκώνει πολύς κόσμος τοίχους πια και όχι μόνο εγώ. Είναι απίστευτο πόσο εναλλάσσονται τα συναισθήματα τις τελευταίες ημέρες και δυστυχώς η εναλλαγή αφορά τον θυμό και την απογοήτευση και καθόλου την χαρά.

Πολλά μικρά και μεγάλα τούβλα παίρνουν την θέση τους στον τοίχο μου και αν θυμώνω κάθε φορά που ανακαλύπτω κι ένα νέο δεν κρατάει πολύ. Αυτό όμως που δεν κατεβαίνει με τίποτα είναι η απογοήτευση από φίλους που τελικά αποδεικνύονται απλά λίγοι. Πολύ φτηνοί και πολύ ευτελείς, εγκλωβισμένοι στον «υπέροχο» κόσμο τους εκεί που πάντα αυτοί είναι σωστοί και δίκαιοι, ενώ δεν υπάρχουν λάθη και φταιξίματα. Ω πόσο υπέροχη είναι η χώρα του «ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΑ».

Δεν έχει γυρίσματα ο καιρός, δεν υπάρχει θεία δίκη, δεν πρόκειται να συμβεί κανένα μαγικό που να αλλάξει την συμπεριφορά και τη νοοτροπία. Όταν θα έχουν συμφέρον θα εμφανιστούν ξανά και τότε φοβάμαι ότι και πάλι θα ξεχάσω.

Είναι κακό να είσαι πεσμένος όχι γιατί είσαι πεσμένος, αλλά γιατί έτσι δίνεις την ευκαιρία στους νάνους να αισθανθούν έστω και πρόσκαιρα γίγαντες.

Deep down and dirty

Νέος μήνας. Νέα ορμή. Ίδια εμπόδια. Με ρυθμούς που πέφτουν, με βήματα που σέρνονται πια, βρίσκω δυνάμεις σε αλματώδεις σκέψεις που σκαρώνει ο νους μου με το παραμικρό ψήγμα ιδέας ώστε να γαντζωθεί από κάπου και να φτιάξει ακόμα μια ακροβατική κατάσταση.

Τον τελευταίο χρόνο με όλα αυτά που επιχειρώ να κάνω συναντώ κόσμο που σχεδόν με το που γνωριζόμαστε αρχίζουμε και μοιραζόμαστε βαθιές σκέψεις, αγωνίες, όνειρα και φοβίες. Δεν ήταν συνηθισμένο φαινόμενο αυτό παλιά. Χωμένοι στην ψευδεπίγραφη ευδαιμονία μας οχυρώναμε τις φοβίες μας πίσω από σακούλες που κουβαλούσαμε μετά από τις  καταναλωτικές εξορμήσεις μας. Καταχωνιάζαμε τα όνειρά μας και τα ιδανικά μας στα σκοτάδια και φέρναμε στο προσκήνιο την λάμψη της δήθεν επαγγελματικής μας καταξίωσης. Ξορκίζαμε τις σκέψεις μας που τριβέλιζαν μέρα και νύχτα τον ακατοίκητο χώρο του μυαλού μας και ψιθύριζαν ότι κάτι δεν πάει καλά.

Ακόμα και οι Ρωμαίοι αυτοκράτορες την ώρα του θριάμβου τους, όταν εισέρχονταν στην Ρώμη και τους υποδέχονταν τα πλήθη, είχαν προνοήσει να υπάρχει ένας σκλάβος επάνω στο άρμα που καθ΄ όλη την διάρκεια της πορείας τους υπενθύμιζε χαμηλόφωνα ότι είναι θνητοί και πως ότι ζούνε δεν είναι αιώνιο. Εμείς πάλι την ώρα των θριάμβων μας απλά δεν ακούγαμε, δεν βλέπαμε, δεν σκεφτόμασταν.

Όμως τώρα που δυσκόλεψαν τα πράγματα και ο θόρυβος από το πανηγύρι του θριάμβου κόπασε ο ψίθυρος αυτός ακούγεται σαν κραυγή πια. Θυμόμαστε πάλι ότι είμαστε ανθρώπινοι, θνητοί και ότι θέλουμε  συνοδοιπόρους...Κι έτσι συμβαίνει το φαινόμενο να ξεκινάς να πιεις ένα καφέ με έναν άνθρωπο που μόλις σχεδόν το γνώρισες και καταλήγεις να μιλάς τόσο ανοιχτά όσο δεν είχες ποτέ άλλοτε στο παρελθόν αποτολμήσει.

Είναι όμορφο συναίσθημα αυτό. Να βρίσκεις ότι τελικά πορείες που τυχαία διασταυρώθηκαν, έστω κι αν ξεκίνησαν από διαφορετικές διαδρομές, έστω και αν δεν συνεννοήθηκαν ποτέ για το που θα καταλήξουν να ανακαλύπτουν ότι πέρα από την χαρά του ταξιδιού μπορούν να απολαύσουν και την χαρά της έστω και κατά προσέγγιση κοινής πορείας.

Ξεκίνησα να γράψω με πολύ κακή διάθεση. Στην πορεία θυμήθηκα μερικά καλά που μου συνέβησαν το τελευταίο διάστημα και άλλαξα γραμμή πλεύσης. Θα προσπαθήσω να το κρατήσω απλό να μην ξεστρατίσω και πάλι. Διάβασα τα κείμενα που είχα γράψει όταν ήμουν στην Κέρκυρα και γέμισαν το μυαλό  και τα μάτια μου με τις όμορφες εικόνες.

Προχωράμε μαζί, προχωράμε χώρια...έχουμε πόδια όμως και μπορούμε να προχωρήσουμε κι αυτό είναι κάτι.

Υ.γ η ζωγραφική στο header είναι του φίλου και συμμαθητή μου Άκη Κάκου που μας αποκάλυψε πρόσφατα τις τεράστιες δυνατότητες που έχει στην ζωγραφική. Είθε η κιθάρα σου φίλε Άκη να αποτελέσει για εμένα αυτόν τον οδηγό που χρειάζομαι για να βρω τον σταθερό βηματισμό που χρειάζομαι.      

I wanna be a rock star

Θυμήθηκα το ομώνυμο τραγούδι των Nickelback και μπήκα στο you tube να δω το video. Συγκλονιστικό. Είμαι σχεδόν σίγουρος πως τόσο το τραγούδι όσο και το video clip τα δημιουργήσανε έχοντας εικόνα από Ελλάδα.

Από ηλικία ανύπαρκτη μέχρι ηλικία αμέτρητη ένας λαός ολόκληρος με λίγες εξαιρέσεις τραγουδάει ακριβώς τον ύμνο  I wanna be a rock star,με πισίνες, πάρτυ γεμάτα μοντέλα του Playboy (η Kentra είναι πραγματικά κούκλα στο video clip), no limit credit cards, vip pass,και ντυμένοι με την τελευταία μόδα.

Δεν αγανακτώ πια. Δεν έχω κουράγιο πια ούτε και γι αυτό. Κάθε ημέρα αισθάνομαι να με προσβάλλουν και περισσότερο. Η Αθήνα ψηφίστηκε ως η χειρότερη πόλη της Δυτικής Ευρώπης. Άξιοι άξιοι. Μια βόλτα στο κέντρο θα μας πείσει ότι θα είμαστε για πολλά χρόνια πρωταθλητές.

Έχω μπροστά μου μια λίστα με 17 κύρια θέματα εργασίας που ορισμένα από αυτά έχουν και υποενότητες. Για κανένα από αυτά δεν προβλέπεται άμεσα να πληρωθώ. Είναι δουλειές είτε που προκύπτουν από την ανάθεση εργασίας είτε είναι δουλειές που θα υποβληθούν μην τυχόν και γίνουν αναθέσεις εργασίας.

Πήγα σήμερα στην οδοντίατρο και με πετσόκοψε κανονικά μετά πολλών επαίνων για την πρόοδο που παρατηρεί στην στοματική φροντίδα και υγιεινή. Παρ’ όλα αυτά πρέπει να μου αφαιρέσει ένα φρονιμίτη, ένα διπλανό που δεν της κάθεται καλά και ένα ακόμα που εδώ και χρόνια είναι στραβό και δεν μαζεύεται πια. Σκεφτόμουν ότι με την αυτασφάλιση που κάνω με 44 € το μήνα πρέπει μόνο για τα οδοντιατρικά να έχω γλιτώσει πάνω από 1500 € μέχρι τώρα. Δεν υπολογίζω τα υπόλοιπα προβλήματα που έχω και τρέχω εδώ και ένα χρόνο κάθε τρεις και λίγο στους γιατρούς. Πραγματικά αν δεν είχα την ασφάλιση και περίμενα από το ΙΚΑ ή τον οικογενειακό γιατρό θα είχα σαλτάρει τελείως.

Δεν έχω τι να πω και τι να γράψω άλλο. Ας είμαστε καλά και όσοι με ξέρετε ας μην με παρεξηγείτε που χάνομαι και εμφανίζομαι σαν κομήτης. Συνηθίστε το πλέον δεν γίνεται αλλιώς με μένα.

Και για να μην ξεχνιόμαστε....

I'm through with standin' in lines to clubs I'll never get in

It's like the bottom of the ninth and I'm never gonna win

This life hasn't turned out

Quite the way I want it to be

(Tell me what you want)

I want a brand new house on an episode of Cribs

And a bathroom I can play baseball in

And a king size tub

Big enough for ten plus me

(Yeah, so what you need?)

I need a a credit card that's got no limit

And a big black jet with a bedroom in it

Gonna join the mile high club

At thirty-seven thousand feet

(Been there, done that)

I want a new tour bus full of old guitars

My own star on Hollywood Boulevard

Somewhere between Cher

And James Dean is fine for me

(So how you gonna do it?)

I'm gonna trade this life

For fortune and fame

I'd even cut my hair

And change my name

'Cause we all just wanna be big rockstars

And live in hilltop houses, drivin' fifteen cars

The girls come easy and the drugs come cheap

We'll all stay skinny 'cause we just won't eat

And we'll hang out in the coolest bars

In the VIP with the movie stars

Every good gold digger's gonna wind up there

Every Playboy bunny with her bleach blond hair

And well, hey, hey, I wanna be a rockstar

Hey, hey, I wanna be a rockstar

I wanna be great like Elvis without the tassels

Hire eight body guards that love to beat up assholes

Sign a couple autographs

So I can eat my meals for free

(I'll have the quesadilla, ha, ha)

I'm gonna dress my ass with the latest fashion

Get a front door key to the Playboy mansion

Gonna date a centerfold that loves

To blow my money for me

 (So how you gonna do it?)

I'm gonna trade this life

For fortune and fame

I'd even cut my hair

And change my name

'Cause we all just wanna be big rockstars

And live in hilltop houses, drivin' fifteen cars

The girls come easy and the drugs come cheap

We'll all stay skinny 'cause we just won't eat

And we'll hang out in the coolest bars

In the VIP with the movie stars

Every good gold digger's gonna wind up there

Every Playboy bunny with her bleach blond hair

And we'll hide out in the private rooms

With the latest dictionary of today's who's who

They'll get you anything with that evil smile

Everybody's got a drug dealer on speed dial

Well, hey, hey, I wanna be a rockstar

I'm gonna sing those songs that offend the censors

Gonna pop my pills from a Pez dispenser

Get washed-up singers writin' all my songs

Lipsynk 'em every night so I don't get 'em wrong

Well, we all just wanna be big rockstars

And live in hilltop houses, drivin' fifteen cars

The girls come easy and the drugs come cheap

We'll all stay skinny 'cause we just won't eat

And we'll hang out in the coolest bars

In the VIP with the movie stars

Every good gold digger's gonna wind up there

Every Playboy bunny with her bleach blond hair

And we'll hide out in the private rooms

With the latest dictionary of today's who's who

They'll get you anything with that evil smile

Everybody's got a drug dealer on speed dial

Well, hey, hey, I wanna be a rockstar

Hey, hey, I wanna be a rockstar 

http://www.youtube.com/watch?v=WVu4p5J4eiY

  

Uncomfortably numb …

Λευκό χαρτί. Λευκή πετσέτα. Σκέφτομαι όλα αυτά που διαβάζω τόσο καιρό, τα εμψυχωτικά, τα παρακινητικά, τα πραγματικά βαθυστόχαστα, αν όλοι αυτοί που τα έγραψαν, είπαν, σκέφτηκαν, είχανε φτάσει στο τέλος του δρόμου και απλά μη έχοντας τι άλλο να κάνουν πηδήξανε στο κενό, γκρέμισαν τον τοίχο ή τέλος πάντων έκαναν την υπέρβαση για να φτάσουν μια μέρα να εκφράσουν μέσα από δυο γραμμές μια φιλοσοφική σκέψη.

Δεν μου αρέσει να μην παραδέχομαι τα λάθη μου, δεν δεν πιστεύω ούτε στην μοίρα, ούτε στο πεπρωμένο, ούτε στην θεία δίκη ή ανταπόδοση γιατί απλά δεν πιστεύω στο θεό και τα συναφή χριστιανικά.

Σκέφτομαι όμως ότι αν τα λάθη του παρελθόντος μας έρχεται μια στιγμή που εξαργυρώνονται cash και υποφέρουμε από αυτά πότε αντίστοιχα εξαργυρώνονται και τα σωστά που έχουμε κάνει? πότε δηλαδή θα ανταμειφθώ για τις ώρες δουλειάς που έχω ρίξει στο παρελθόν, για όσα έχω σκεφτεί, για όσα έχω υλοποιήσει, για όσα καλά ξέρω ότι έχω, για όσα επένδυσα όχι απαραίτητα με ρίσκο. Πότε θα εξαργυρώσω αυτές τις επιταγές?

Δεν μου αρέσει να κοιτάζω γύρω μου και να δείχνω καταστάσεις και πράγματα και να αναρωτιέμαι γιατί ο ένας έχει φτάσει εκεί, γιατί ο άλλος είναι φτιαγμένος τόσο  καλά, γιατί έχει εκείνος κατσίκα και δεν έχω εγώ? πολύ δε περισσότερο δεν θέλω να ψοφήσει η κατσίκα κανενός αλλά να αποκτήσω και εγώ μια δική μου.

Δεν λεω ότι οι άλλοι είναι ύποπτοι και όσοι τέλος πάντων περνάνε καλά απαραίτητα έχουν με ύποπτο τρόπο αποκτήσει τα αγαθά και την ήρεμη ή «ήρεμη» διαβίωση. Απλά ξέρω πολύ καλά ότι είναι αρκετοί αυτοί που πραγματικά χωρίς να υπάρχει λόγος είναι τόσο αμετακίνητα καλά βολεμένοι που κάτω από όλες τις συνθήκες το μόνο που αλλάζει για αυτούς είναι το περιβάλλον και όχι ο τρόπος ζωής τους.

Μπορεί να σκεφτείτε ότι ασχολούμαι πολύ με τα υλικά αγαθά και όχι με την ουσία των πραγμάτων. Την ευτυχία, την πνευματική ανάταση, την γενικότερη πρόοδο και ευημερία, την αγάπη των παιδιών μου, την υγεία μας και όλες αυτές τις αφηρημένες έννοιες. Πιστέψτε με είμαι ευγνώμων για την υγεία μας, κάνω προσπάθειες για την πνευματική ανάταση μου κι εμένα και των γύρω μου, με την γενικότερη πρόοδο και ευημερία δεν πολυασχολούμαι επειδή δεν με εμπνέει το περιβάλλον.

Όμως δεν αντέχω άλλο να παλεύω για την καθημερινή μου επιβίωση, δεν αντέχω το σφίξιμο στο στομάχι μου κάθε πρωί, τον εφιάλτη της ασφυξίας που με πετάει τη νύχτα από το κρεβάτι μου, την προοπτική του μήνα που έρχεται και του πνιγμού που μου προκαλεί.

Επιθύμησα να μπει ένας νέος μήνας και να ανασάνω ελεύθερα, με άνεση απλά, όχι με κανένα μεγαλείο. Επιθύμησα να ζήσω κι εγώ την απόλαυση του να μου «χαρίσουν» κάτι που θα με βοηθήσει να πατήσω λίγο πιο καλά στα πόδια μου. Επιθύμησα να μην πανικοβάλλομαι με την προοπτική ότι τα παιδιά μου μεγαλώνουν και εγώ ζορίζομαι από αυτό γιατί δεν προλαβαίνω να καλύπτω ανάγκες.  

Δεν ζητάω από κανένα ελεημοσύνη, δεν θέλω μαγική λύση. Θέλω να αισθανθώ λίγη ασφάλεια για να μπορέσω να κάνω πιο εύκολα αυτό που έχω επιλέξει. Βαρέθηκα να μουδιάζω και να σταματάει το μυαλό μου γιατί έχω ένα βουνό προβλήματα πάλι να ασχοληθώ.

Sorry για την μιζέρια σήμερα αλλά αισθάνομαι ότι δεν είμαι ο μόνος που διαμαρτύρεται ότι δεν πάει άλλο με αυτό τον τρόπο ζωής. Το διαβάζω και το ακούω παντού πλέον, οπότε ας πούμε ότι απλά καταγράφω την κοινή συνισταμένη.

    

Just the two of us….

Αν ο έρωτας ήταν στιγμές από την ζωή μας ,μια από αυτές θα ήταν η σημερινή βόλτα στην Κέρκυρα...

Υπάρχει ένα ποίημα του Καββαδία το «γράμμα σε ένα ποιητή» που μου έχει καρφωθεί στο μυαλό και αφορά κάποιο πολύ συγκεκριμένο στίχο που λεει

«.....κι εγώ απλά σε αυτές να σε σύσταινα σαν σε παλιές γλυκές μου αγαπημένες....».

Ακριβώς αυτό αισθάνθηκα απόψε. Είναι και η παροιμιώδης αφέλεια μου και ευαισθησία μου στις εφηβικές και παιδικές αναμνήσεις μου αλλά απόψε αισθάνθηκα πραγματικά την απόλυτη μαγεία.

Πάντα μου άρεσε και θα μ αρέσει να πηγαίνω σε πόλεις τον χειμώνα, που δεν υπάρχει η έντονη ζωή και η έξαψη του καλοκαιριού που αλλοιώνουν την φυσιογνωμία ενός τόπου.

Πάντα πίστευα ότι ο χειμώνας ακριβώς επειδή είναι σκληρός, γυμνός από στολίδια, και αναδεικνύει την πραγματική ομορφιά ενός τόπου είναι η καλύτερη εποχή να πας κάπου. Όχι Χριστούγεννα, ούτε γιορτές, μια απλή καθημερινή σαν σήμερα.

Περπάτησα στα καντούνια, άλλα έρημα, άλλα με κόσμο, μερικά σκοτεινά αλλά με ζωή πίσω από τα παλιά παραθυρόφυλλα (πόσα χρόνια έχω να δω παραθυρόφυλλο) με κηπάκια, με απλωμένα ρούχα, με μαγαζάκια εκπληκτικά (είναι απίστευτο πόσα café υπάρχουν στην Κέρκυρα και είναι όλα πανέμορφα μερικά μου θυμίσανε Φλωρεντία, Ρώμη).

Σταμάτησα μπροστά σε αυτά τα υπέροχα πολυκαιρισμένα κτίρια και χάζευα τους φωτισμούς που υπήρχαν στο εσωτερικό τους και στον εξωτερικό τους χώρο.

Είχα βάλει τα ακουστικά και άκουγα την Whitney Houston στο Your love is my love και ξαφνικά ακούω άλλη μουσική που συνειδητοποιώ ότι είναι από τον δρόμο. Σταματάω και ακούω το Smoke on the water / Deep Purple από την φιλαρμονική της Κέρκυρας με τρομπόνι και τρομπέτες.  ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ Η ΕΚΤΕΛΕΣΗ ΑΥΤΗ. Πρέπει να μάθανε ότι ήρθα, ότι έχω ερωτευτεί την πόλη τους ΠΑΛΙ και κάνουν ότι μπορούν να με τρελάνουν.

Περπατάω κι άλλο χάνομαι (όσο μπορώ να χαθώ εγώ) δεν με απασχολεί καθόλου. Περπατάω παράλληλα με την θάλασσα αλλά πολύ ψηλά. Ξαφνικά βλέπω τρία παγκάκια με θέα στην θάλασσα και τα απέναντι παράλια. Σκέφτομαι αν έμενα εδώ πόσα βράδια θα είχα καθίσει εκεί με την παρέα μου και θα άδειαζα βαρέλια τεκίλα.

Libre d oro, Liston, γεμάτα κόσμο, νεαρό κόσμο. Όμορφο. Ζηλεύω. Η μόνη στιγμή που θα ήθελα να είμαι με την παρέα μου. Όχι γιατί θα μου την χαλάγανε αν ήταν κι άλλες στιγμές αλλά την βόλτα σήμερα  ήθελα να την ζήσω μόνος μου.

Είπαμε συστήθηκα σε μια παλιά γλυκιά αγαπημένη... ξανά.

Δεν θέλω να τελειώσει το βράδυ αλλά από την άλλη ο έρωτας διαρκεί όταν είναι σε μικρές δόσεις. Η αγάπη όμως είναι πιο διαχρονική και κρατάει χρόνια. Για αυτό ερωτεύτηκα πάλι αυτήν που αγαπώ.

Κέρκυρα είμαι ακόμα ο ίδιος 18χρονος στο μυαλό δεν θα αλλάξω ποτέ.     

Ανήκωμεν (και)στην Δύση

Πρωινό δρομολόγιο πάλι. Η διαφορά είναι ότι ξεκινάω τριήμερο ταξίδι στην Δυτική Ελλάδα μόνος μου. Ότι χρειαζόμουν αυτή την εποχή. Να φύγω λίγο από τον κλοιό του γραφείου και της Αθήνας γενικά.

Έχει αναστατωθεί πολύ το σύμπαν γύρω μου και το στομάχι μου σφίγγεται άλλοτε ευχάριστα με την γλυκιά προσμονή και άλλοτε σαν τανάλια από την αγωνία του τι μέλει γενέσθαι.

Απέφυγα τα αστικά κέντρα και αισθάνθηκα όμορφα, η Αθήνα στις 6 το πρωί είναι τόσο ξύπνια ώστε να μην σε ενοχλεί. Ούτε κίνηση υπερβολική ούτε μποτιλιαρίσματα. Ταξιδεύω και σκέφτομαι από τα παιδιά μου και το τι σκέφτονται , τις αγωνίες τους μέχρι την παγκόσμια σκηνή και τις ταραχές στην Αίγυπτο.

Τελικά μήπως όντως πλησιάζει το τέλος του κόσμου το 2012? Εγώ πιστεύω πως ναι αλλά όχι με την καταστροφική όψη που μας παρουσιάζουν. Πολλές είναι οι ενδείξεις ότι τα πάντα αλλάζουν γύρω και θα έχουμε νέες καταστάσεις.

Περνάω την Αμφιλοχία και οδηγώ προς Βόνιτσα, smooth jazz στο cd player και οδήγηση. Ακόμα ένας νέος άνθρωπος που το μάτι του γυαλίζει για κάτι διαφορετικό. Αυτός μάλιστα παράτησε την Αθήνα πριν 3 χρόνια και έγινε μόνιμος κάτοικος Λευκάδας. Τα λέμε, τα συμφωνούμε θα ήθελε να τρέξει πιο πολύ την επιχείρηση που δουλεύει αλλά... άλλος έχει τα λεφτά και τις αποφάσεις. Δεν πειράζει θα το παλέψουμε.

Συνεχίζω περνάω την Πρέβεζα, προχωράω νεκρομαντείο Αχέροντα εκβολές Αχέροντα παίζει στο μυαλό μου η απόφαση να τα επισκεφτώ. Δεν με βγάζει η ώρα πρέπει να προλάβω το πλοίο για Κέρκυρα. Περνάω έξω από την Πάργα. Έχω να πάω από το 1984 την θυμάμαι κούκλα. Ούτε αυτή την παράκαμψη κάνω.

Περνάω από ένα τοπίο που με χαζεύει. Μια λίμνη με τα βουνά χιονισμένα από πάνω και μια καλύβα που καιει ένα τζάκι. Διάολε πότε βρέθηκα στη Νορβηγία και δεν το κατάλαβα? Σταμάτησα εκεί να πάρω μιαν ανάσα. Μαγεία απρόσμενη. Παρατηρώ ότι υπάρχουν και μερικά χωριά τριγύρω, σκέφτομαι πόσο ζόρικα θα είναι για αυτούς τους ανθρώπους ετούτο που εμένα μου φαίνεται μαγεία. Αν ζεις στην Ελλάδα ξέρεις δεν χρειάζεται να ρωτήσεις για να μάθεις.

Συνεχίζω , παρακάτω κι άλλη λίμνη δεξιά αυτή την φορά. Ρε πλάκα μου κάνουν? Τρέχω για Κέρκυρα σφαίρα. Έχω να πάω 25 χρόνια κι εκεί. Δεν θυμάμαι τίποτα από Ηγουμενίτσα. Είναι ψιλοτεράστιο το λιμάνι και έχει τα απαραίτητα μεταναστευτικά κύματα που περιμένουν μπας και περάσουν απέναντι.

Βγάζω εισιτήριο, τρελαίνομαι από την χαρά μου που θα πάω απέναντι. Το ραντεβού μου ακυρώθηκε για σήμερα αλλά δεν σκαω, θα κάνω βόλτα στα βρεγμένα καντούνια και θα ψάχνω τους συμμαθητές μου, την Ρούλα, την Αλεξάνδρα, τη Νέλλη, τον Αντώνη, τον Μπάμπη, τον Δημήτρη.

Ένα μπαρ που είχαμε καθίσει θυμάμαι και αποκλείω να υπάρχει. Αλλά και να υπάρχει δεν έχω ιδέα που ήταν. Να πάρω καπελάκι τουριστικό άραγε? Στην πενταήμερη οι βάρβαροι είχαμε κάνει επιδρομή σε μια κάβα. Ένας πλήρωνε 10 βουτάγαμε. Ο άσχετος βούτηξα μια γρεναδίνη. Γελάσανε και τα τσιμέντα τότε.

Φτάνω σε λίγο. Με μια φωτογραφία καρφωμένη στο μυαλό μου από δυο φίλους που κάθονταν σε ένα παγκάκι και γελάγανε. Από μια παρέα που μεγάλωσε, χάθηκε, ξαναβρέθηκε, μπλέχτηκε, κάποιοι είναι νεκροζώντανες αναμνήσεις (στον χρόνο ευτυχώς μόνο), κάποιοι είναι καθημερινές υπενθυμίσεις  μιας υπέροχης έντονης προβληματικής με ανεκπλήρωτους έρωτες και ακόμα πιο ανεκπλήρωτες προσδοκίες εφηβείας.

Εφηβεία, καθυστερημένη εφηβεία, ωριμότητα (λέμε τώρα)μάχη για την μη παραίτηση. Όχι ακόμα. Δεν θέλω να μπω στην φορμόλη. Έχω αναμνήσεις. Έχω θέληση. Δεν θα τα θάψω όλα. Αν πρέπει να τα τινάξω όλα (το ξαναείπα και την άλλη φορά) θα το κάνω.

Δεν θέλω χορηγούς, δεν θέλω πατροναρίσματα, δεν θέλω υποδείξεις του φέρεσθαι και φαίνεσθαι. Είμαι 18ρης σας γαμώ τα λύκεια. Ακόμα. Και τότε με δείχνανε με το δάχτυλο αλλά τώρα χοροπηδάνε με αυτά που τότε γελούσαν.

Έφτασα. Γεια σου τάξη του 84.

RELOAD

Περνάει ο καιρός, τίποτα δεν συμβαίνει που να ησυχάζει τα ταραγμένα νερά. Η πίεση από παντού αυξάνεται, τα προβλήματα πολλαπλασιάζονται, στενεύουν τα περιθώρια... τα ξέρετε όλα πάνε πιο δύσκολα.

Παίρνω ένα αεροπλάνο πάω στην Κομοτηνή. Θερμοκρασία λίγο πάνω από το μηδέν. Μιλάω με τον άνθρωπο όλα καλά. Αν ο δρόμος προς την κόλαση είναι στρωμένος με καλές προθέσεις, ο δρόμος προς την οικονομική καταστροφή είναι στρωμένος με επαίνους για την δουλειά που κάνω.

 

Βγαίνοντας βλέπω τα χιονισμένα βουνά απέναντι. Δεν το σκέφτομαι πολύ, σκαρφαλώνω στα ανεμοδαρμένα ύψη. Κρύο, ερημιά, σκέψεις. Κάνω μια βόλτα χωρίς μπουφάν μόνο με το πουκάμισο σε βαθμούς πλέον κάτω από το μηδέν.

Μουδιάζει το σώμα και το μυαλό μου και χαίρομαι που έχω φτάσει στο επίπεδο πολικής αρκούδας πλέον και θερμοκρασιακά πέρα από τον σωματότυπο.

Δεν βρήκα σπηλιά να μείνω αλλιώς δύσκολα θα επέστρεφα. Όμως επέστρεψα....

Περνάει ο καιρός. Όλα ήρεμα....ή έτσι νομίζω. Ανησυχώ αν η ηρεμία είναι νεκρική ή πριν από την καταιγίδα....

Μένω στην Αθήνα, δουλειές, άγχη, νεύρα πιέζομαι πολύ πια. Όλα πάνε αλλού ή δεν πάνε πουθενά. Και εκεί που λεω αυτό είναι, περιμένω το game over αρχίζουν να τρέχουν τα γεγονότα πάνω μου.

Κι εκεί που νομίζω ότι έχω ησυχάσει και κατασταλάξει με ξεσηκώνει ένας νέος τυφώνας που συνάντησα πριν από καιρό και δεν περίμενα να με επιλέξει για στόχο.

Και κάπως έτσι (επειδή η μια αλλαγή φέρνει την άλλη συνήθως στην ζωή μου) όλα αρχίζουν να κινούνται γύρω μου πάλι και να αναστατώνονται.

Ένας γοητευτικός νέος τυφώνας μου είπε ότι πιστεύει πως λογικό είναι ο καθένας να συμβαδίζει ηλικιακά, σαν συμπεριφορά, σα νοοτροπία με την ηλικία του....

Γλυκέ τυφώνα θα μπορούσε να είναι κι έτσι, όμως ποιο θα ήταν το ενδιαφέρον στην ζωή αν δεν υπήρχαν εκπλήξεις, αλλαγές, αιφνιδιασμοί? Αν ήξερες ότι στα 30 σου έχουν κλείσει οι ανατροπές και πας προκαθορισμένος, πως στα 40 σου δεν εγκαταλείπεις αυτά που έχεις και μένεις εκεί που είσαι?

Περνάει ο καιρός.... όλα αρχίζουν και αλλάζουν πάλι γύρω μου. The story of my life. Ποτέ δεν μένω σε ένα σημείο. Ακόμα και όταν όλα είναι καλά κάτι με παρακινεί να τα ξετινάξω λίγο ή πολύ. Είναι καλό αυτό? Είναι κακό? Ποιος ξέρει και μπορεί να απαντήσει? Μόνο εγώ.

Περνάει ο καιρός.... έλα να με συνεχίσεις... και ότι γίνει πάλι. Από κάτω μπορεί να ξαναπάω επάνω. Τουλάχιστον θα αξίζει να δοκιμάσω.

Περνάει ο καιρός? δεν με αφορά.   

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ

Καλημέρα και καλή χρονιά. Μετά από πολύ καιρό επανέρχομαι με ένα θέμα από το αγαπημένο μου pare-dose.net. Αξίζει να το επισκεφτείτε και να δείτε μια άλλη άποψη για τα γεγονότα.

http://www.pare-dose.net/?p=3994

ΝΕΚΡΟΛΟΓΙΑ (Ενδιαφέρουσα και δυστυχώς αληθινή)

Σήμερα πενθούμε τον θάνατο μιας αγαπημένης παλιάς φίλης, της Κοινής Λογικής, η οποία μας συντρόφευε για πολλά χρόνια. Κανείς δεν γνωρίζει με βεβαιότητα την ηλικία της αφού το μητρώο γέννησής της έχει χαθεί εδώ και πολύ καιρό σε γραφειοκρατικές διατυπώσεις. Θα τη θυμόμαστε ως κάποια που μας δίδαξε πολύτιμα μαθήματα όπως αυτά:
- Έχε την κοινή λογική να προστατεύεσαι.
- Το πρωινό πουλί πιάνει το σκουλήκι.
- Η ζωή δεν είναι πάντα δίκαιη.
- Ίσως ήταν δικό μου το φταίξιμο.
Η Κοινή Λογική έζησε σύμφωνα με απλές, συνετές οικονομικές πολιτικές (μη ξοδεύετε περισσότερα απ’ αυτά που κερδίζετε) και αξιόπιστες στρατηγικές (υπεύθυνοι είναι οι ενήλικες κι όχι τα παιδιά).
Τα πρώτα σημάδια της αρρώστιας ήταν το σύμπτωμα «Πολιτικά Ορθό». Η υγεία της άρχισε να επιδεινώνεται ραγδαία όταν τέθηκαν σε ισχύ καλοπροαίρετοι αλλά αυταρχικοί κανονισμοί. Αναφορές για ένα 6χρονο αγόρι που κατηγορήθηκε για σεξουαλική παρενόχληση επειδή φίλησε μια συμμαθήτριά του, για εφήβους που αποβλήθηκαν από το σχολείο επειδή χρησιμοποίησαν στοματικό διάλυμα μετά το γεύμα και για έναν δάσκαλο που απολύθηκε επειδή επέπληξε έναν απείθαρχο μαθητή, απλώς επιδείνωσαν την κατάστασή της.
Η Κοινή Λογική έχασε έδαφος όταν γονείς επιτέθηκαν σε δασκάλους επειδή έκαναν τη δουλειά που οι ίδιοι δεν είχαν καταφέρει να κάνουν αναφορικά με την πειθάρχηση των ανυπάκουων παιδιών τους.
Η υγεία της επιδεινώθηκε ακόμη περισσότερο όταν τα σχολεία υποχρεώθηκαν να παίρνουν τη γονική συναίνεση για να βάλουν αντηλιακό ή να δώσουν μια ασπιρίνη σ’ ένα μαθητή αλλά δεν μπορούσαν να ενημερώσουν τους γονείς όταν μια μαθήτρια έμενε έγκυος και ήθελε να κάνει έκτρωση.
Η Κοινή Λογική έχασε τη θέληση για ζωή όταν οι εκκλησίες έγιναν επιχειρήσεις και οι εγκληματίες τύγχαναν καλύτερης μεταχείρισης από τα θύματά τους.
Η Κοινή Λογική δεν κατάφερε να ξεπεράσει το γεγονός ότι, όχι μόνο δεν μπορούσες να υπερασπιστείς τον εαυτό σου από ένα διαρρήκτη μέσα στο ίδιο σου το σπίτι, αλλά ο διαρρήκτης μπορούσε και να σε μηνύσει για βιαιοπραγία.
Η Κοινή Λογική παραιτήθηκε τελικά από κάθε θέληση για ζωή όταν μια γυναίκα που τάχα δεν κατάλαβε ότι ένα αχνιστό φλιτζάνι καφέ ήταν ζεστό, έχυσε λίγο στην ποδιά της κι ανταμείφθηκε άμεσα μ’ έναν τεράστιο διακανονισμό.
Πριν από τον θάνατο της Κοινής Λογικής είχε προηγηθεί ο θάνατος των γονιών της, της Αλήθειας και της Εμπιστοσύνης, της συζύγου Σύνεσης και των παιδιών της Ευθύνης και Λογικής.
Έχουν επιζήσει τα 4 ετεροθαλή αδέλφια της:
1. «Ξέρω τα δικαιώματά μου».
2. «Το θέλω τώρα».
3. «Κάποιος άλλος φταίει».
4. «Είμαι θύμα».
Στην κηδεία της δεν παρευρέθησαν πολλοί καθώς ελάχιστοι συνειδητοποίησαν ότι απεβίωσε…
Πηγή: cohen.gr (Από «Times» του Λονδίνου)


Διαβάστε περισσότερα: http://www.pare-dose.net/?p=3994#ixzz1AFTWhxje